20 October 2019

მე-16 ნაწილი: სახელმძღვანელო ისლამის შესაცნობად

ხსნა ჯოჯოხეთის ცეცხლისგან

ღმერთმა თქვა ყურანში: „3/91. უეჭველად, რომელთაც უარყვეს (1) (უზენაესი ალლაჰის მიერ მოვლენილი რელიგია - ისლამი.) და აღესრულნენ ურწმუნოდ ოქროთი სავსე დედამიწაც რომ ებადონ და გაიღონ თავის გადასარჩენად, მაინც არ მიიღება არცერთ იმათთაგან. აი ისინი, მათთვისაა მწარე სატანჯველი, და მათ არ ეყოლებათ შემწენი.“ (ყურანი, მე-3 სურა, 91-ე მუხლი).
ასე რომ, ეს ცხოვრება ჩვენი შანსია იმისთვის, რომ სამოთხეში მოხვდეთ და ჯოჯოხეთის ცეცხლს გავექცეთ, რადგანაც ვინმე რწმენის გარეშე რომ მოკვდება, მას აღარ ექნება ამქვეყნად დასაბრუნებელი მეორე შანსი, რათა ირწმუნოს. ღმერთმა ისიც თქვა ყურანში, თუ რა დაემართებათ ურწმუნოებს განკითხვის დღეს: „6/27. და ნეტავი განახა ეგენი (ო, მუჰამმედ), როცა წარსდგებიან ცეცხლის წინაშე, მაშინ იტყვიან: ეგებ მოვქცეულიყავით უკან (დედამიწაზე) და აღარ შევრაცხავდით სიცრუედ ჩვენი ღმერთის აიათებს და ვიქნებოდით მორწმუნეთაგანი!„ (ყურანი, მე-6 სურა, 27-ე მუხლი). მაგრამ მეორე შესაძლებლობა არავის მიეცემა.
შუამავალმა მუჰამედმა თქვა: {განკითხვის დღეს ჯოჯოხეთის ცეცხლისთვის განწირულ ამქვეყნად მცხოვრები უბედნიერესი კაცი ჯოჯოხეთის ცეცხლში ერთხელ ჩავარდება. შემდეგ მას ჰკითხავენ: “ადამის შვილო, ოდესმე კეთილი საქმე ჩაგიდენია? ოდესმე ნეტარი თუ ყოფილხარ?” ის უპასუხებს: “არა, ჩემო ღმერთო, ო უფალო.[1]

ნამდვილი ბედნიერება და შინაგანი სიმშვიდე

ნამდვილი ბედნიერების და სიმშვიდის მოპოვება მხოლოდ უფლისა და ამ სამყაროს შემქნელის ბრძანებების შესრულებისას შეიძლება მოიპოვო. ღმერთმა თქვა ყურანში: „13/28. რომელთაც ირწმუნეს, ალლაჰის ხსენებით იჯერეს გულნი მათნი. დიახ, მხოლოდ ალლაჰის ხსენებით ჰპოვებს გულნი სიმშვიდეს!“ (ყურანი, მე-13 სურა; 28-ე მუხლი).
იმას კი, ვინც ყურანს ზურგს აქცევს, ამქვეყნად მძიმე ცხოვრება ელის: 20/124. ხოლო ვინც ჩემს შეხსენებას (1) (ყურანს) სახეს შეაქცევს, მაშინ უეჭველად, მისთვის ცხოვრებაა მტანჯველი და აღვადგენთ მას აღდგომის დღეს ბრმად. (ყურანი, მე-20 თავი, 124-ე მუხლი).
ამან შეიძლება ისიც ახსნას, რატომ სჩადიან მატერიალურად უზრუნველყოფილი ადამიანები თვითმკლელობას. მაგალითად, გავიხსენოთ ქეთ სტივენსი (ახლა იუსუფ ისლამი), ყოფილი პოპ მომღერალი, რომელიც ერთი გამოსვლაში ხანდახან 150 000 დოლარსაც კი იღებდა. ისლამის მიღების შემდეგ, მან ისეთი ჭეშმარიტი ბედნიერება და სიმშვიდე ჰპოვა, როგორიც მატერიალური წარმატებისას არ ჰქონია.
იმ ადამიანების ამბების გასაგებად, რომლებმაც ისლამი მიიღეს და იმის გასაგებად თუ “რატომ არის ისლამი ჩვენი ერთადერთი არჩევანი”,[2] ესტუმრეთ www.islam-guide. com/stories -ამ ვებ-გვერდსა და წიგნში წაიკითხავთ, რას ფიქრობენ და განიცდიან სხვადასხვა წარმომავლობისა და განათლების მქონე ადამიანები, რომლებმაც ისლამი მიიღეს.



[1] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #2807, და მუსნად აჰმადში, #12699.
[2] ეს წიგნი დაწერილია მუჰამმედ შაჰიდის მიერ.

19 October 2019

მე-15 ნაწილი: სახელმძღვანელო ისლამის შესაცნობად

თავი 2

ისლამის უპირატესობები

ისლამს ცალკეული ადამიანისა და მთელი საზოგადოებისთვის ბევრი სარგებლობა მოაქვს. ამ თავში საუბარია იმ სარგებლობაზე, რომელიც ისლამს ადამიანისთვის მოაქვს.

სამარადისო სამოთხის კარი

ღმერთმა თქვა ყურანში: „2/25. რომელთაც ირწმუნეს და ჰქმეს სიკეთენი, ახარე მათ სამოთხენი, რომლის ძირს მოედინება მდინარეები...“ (ყურანი, მე-2 სურა, 25-ე მუხლი).
ღმერთმა აგრეთვე თქვა: 57/21. ისწრაფეთ მიტევებისკენ თქვენი ღმერთისგან და სამოთხისკენ, რომლის სივრცე ცათა და ქვეყნის სივრცის ტოლია. იგი გამზადდა იმათთვის, რომელთაც ირწმუნეს ალლაჰის და მისი შუამავლის. ესაა მადლი ალლაჰისა. უბოძებს მას, ინებებს ვისაც, რამეთუ ალლაჰი უდიდესი წყალობის მფლობელია! (ყურანი, 57-ე სურა, 21-ე მუხლი).
შუამავალმა მუჰამმედმა გვითხრა, რომ სამოთხის ყველაზე დაბალი ფენის მცხოვრებლებსაც კი ათჯერ ექნებათ ამქვეყნის მოწონების შესაძლებლობა[1] და ათჯერ მიეცემათ ის, რასაც ინატრებენ და ათჯერ მოეწონებათ ეს.[2]
აგრეთვე შუამავალმა მუჰამედმა თქვა: სამოთხის ტერფის ტოლა სივრცეც კი უკეთესი იქნება ამ სამყაროზე.“[3]
მან აგრეთვე თქვა: სამოთხეში აგრეთვე არსებობს ისეთი რამეები, რომელსაც თვალი ვერ ხედავს, ყური ვერ ისმენს და ადამიანის გონება ვერ წარმოიდგენს.[4]
მან აგრეთვე თქვა: ამ ქვეყნად ყველაზე საცოდავი ადამიანიც კი ერთხელ მაინც მოხვდება სამოთხეში, ამ დროს მას ჰკითხავენ: “ადამის შვილო, ოდესმე დატანჯულხარ? ოდესმე თუ ყოფილხარ გასაჭირში?” და იგი უპასუხებს: “არა, ჩემო ღმერთო, ო, უფალო” არასდროს ავტანჯულვარ, არასდროს ვყოფილვარ გასაჭირში.[5]
სამოთხეში თუ მოხვდები, თქვენ იქ ბედნიერი ცხოვრება გელით ავადმყოფობის, ტკივილის, დარდისა და სიკვდილის გარეშე; ღმერთი კმაყოფილი იქნება შენით და იქ შენ სამუდამოდ იცხოვრებ. ღმერთმა თქვა ყურანში: „4/57. ხოლო რომელთაც ირწმუნეს და ჰქმნეს სიკეთენი, სულ მალე სამოთხეებში შევიყვანთ მათ, სადაც ძირს მდინარეები მოედინება და სადაც სამუდამოდ დამკვიდრდებიან...“ (ყურანი, მე-4 სურა; 57-ე მუხლი).
(სამოთხისა და სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებაზე დამატებითი ინფორმაციის მოსაპოვებლად გთხოვთ, ესტუმრეთ www.islam-guide. com/hereafter).



[1] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #186, და სახიხ ალ-ბუხარში, #6571.
[2] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #188, და და მუსნად აჰმადში, #13368.
[3] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარში, #6568, და მუსნად აჰმადში, #13368.
[4] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #2825, და და მუსნად აჰმადში, #8609.
[5] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #2807, და მუსნად აჰმადში, #12699.

18 October 2019

მე-14 ნაწილი: სახელმძღვანელო ისლამის შესაცნობად

ისლამის საოცარი გავრცელება

შესაფერისი იქნება, თუ ამ თავის ბოლოს ისლამის ჭეშმარიტების დამადასტურებელ ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ფაქტს მოვიყვანთ. ყველასთვის ცნობილია, რომ ამერიკაში და მთელ მსოფლიოში ყველაზე სწრაფად მზარდი რელიგია ისლამია. ქვემოთ მოყვანილია ამ ფენომენთან დაკავშირებული შენიშვნები:
- “ისლამი ყველაზე სწრაფად მზარდი რელიგიაა ამერიკაში, ეს რელიგია ბევრი ადამიანის წინამძღვარი და საყრდენია...” (ჰილარი დოჰემ კლინტონი, “ლოს ანჯელეს ტაიმზი”).[1]
- “მუსულმანები მსოფლიოში ყველაზე სწრაფად მზარდი გუნდია...” (იუესეი თუდეი).[2]
- ”ისლამი ყველაზე სწრაფად მზარდი რელიგიაა მსოფლიოში”. (ჯერალდინ ბაუმი, ნიუსდეის რელიგიის გვერდის რედაქტორი, ნიუსდეი).[3]
- “ისლამი შეერთებულ შტატებში ყველაზე სწრაფად მზარდი რელიგიაა...” (არი ლ. გოლდმანი, ნიუ იორკ ტაიმზი).[4]
ეს ფენომენი იმის მაჩვენებელია, რომ ისლამი მართლაც ღვთიური რელიგიაა. ასე რომ არ ყოფოლიყო, ამდენი ამერიკელი და მსოფლიოს სხვადასხვა ეროვნების მოსახლეობა მუსლიმანი არ გახდებოდა. მუსლიმანები არიან სხვადასხვა ქვეყნის, კლასის, რასისა და ცხოვრების სტილის წარმომადგენელი ადამიანები. მათ შორის არიან მეცნიერები, პროფესორები, ფილოსოფოსები, ჟურნალისტები, პოლიტიკოსები, მსახიობები და სპორტსმენები. ამ თავში მცირდ არის მოყვანილი იმის დამადასტურებელი ფაქტები, რომ ყურანი მართლაც ღვთის სიტყვაა და მუჰამედი ღვთის გამოგზავნილი ჭეშმარიტი შუამავალია და ისლამი მართლაც ღვთიური რელიგიაა.



[1] ლარი ბ. სტამერი, ტაიმზის რელიგიის გვერდის რედაქტორი, “პირველი ლედი მუსულმანებს მხარს უჭერს,” ლოს ანჯელეს ტაიმზი, 1996 წლის 31 მაისი, გვ. 3.
[2] ტომითი კენი, “სადღაც სამყაროში”, უიესეი თუდეი, საბოლოო გამოცემა, ახალი ამბების სექცია, 1989 წლის 17 თებერვალი, გვ.4.
[3] ჯერალდინ ბაუმი, “ალლაჰის სიყვარული,” ნიუსდეი, ნასაუს და საფოლკის გამოცემა, II ნაწილი, 1989 წლის 7 მარტი, გვ. 4.
[4] არი ლ. გოლდმანი, “ისლამის მიმართულება სწრაფად აიტაცეს შავკანიამა ამერიკელებმა”, ნიუ იორკ ტაიმზი, ლეით სითი, საბოლოო გამოცემა, 1989 წლის 21 თებერვალი, გვ. 1.

16 October 2019

მე-13 ნაწილი: სახელმძღვანელო ისლამის შესაცნობად

ღვთის შუამავალ მუჰამმედის მიერ მოხდენილი სასწაულები

ღმერთის ნებართვის ღვთის შუამავალ მუჰამედს უამრავი სასწაული აქვს მოხდენილი. ამ სასწაულების მოწმე ბევრი ადამიანი იყო. მაგალითად: როდესაც ურწმუნოებმა მექაში მუჰამედს სასწაულის მოხდენა სთხოვეს, მან მათ მთვარის გაყოფა უჩვენა[1]. კიდევ უამრავი სასწაული მოახდინა და გადახდა თავს მუჰამედ შუამავალს.

მუჰამმედის ცხოვრება

თუ მუჰამედის ძველ ცხოვრებასა და უკვე როგორც ღვთის შუამავალი ცხოვრებას ერთმანეთს შევადარებთ, მიხვდებით, რომ იგი არ ყოფილა ცრუ შუამავალი, რომელიც ღვთის შუამავლობას სიმდიდრის, დიდების, სახელისა და ძალაუფლების მოსაპოვებლად იბრალებდა. სანამ ღვთის შუამავალი გახდებოდა, მუჰამედი ფინანსურად უზრუნველად ცხოვრობდა. წარმატებულ და კარგი სახელის მქონე ვაჭარს, მუჰამედს, დიდი შემოსავალი და უზრუნველი ცხოვრება ჰქონდა. ამ მისიის დაწყების შემდეგ, იგი ხელმოკლედ ცხოვრობდა. ამის დასამტიცებლად, მისი ბიოგრაფიიდან რამდენიმე მაგალითს მოვიყვანთ:
აიშამ, მუჰამედის ცოლმა თქვა: “ო, ჩემო ძმისწულო, ორ თვეში სამი ახალმთვარეობა ისე ჩაივლის, რომ ღვთის შუამავლის სახლებში ცეცხლს საჭმლის მოსამზადებლადაც არ ვანთებთ ხოლმე.” მისმა ძმისწულმა ჰკითხა: “ო, დეიდა, რითი იკვებებოდით?” მან უპასუხა: “ორი რამით: ფინიკითა და წყლით, მაგრამ ღვთის შუამავლის მეზობლებს მეწველი აქლემები ყავდათ და ისინი შუამავალს რძეს უგზავნიდნენ ხოლმე”.[2]
საჰლ იბნ საადიმ, მუჰამედის ერ-ერთმა თანამოაზრემ, თქვა: “ღვთის შუამავალ მუჰამედს კარგი ფქვილისგან გამომცხვარი პური იმ დროიდან მოყოლებული, რაც ღმერთმა მას შუამავლობა დააკისრა, სიკვდილამდე არ უჭამია”.[3]
აიშამ, მუჰამედის ცოლმა თქვა: “ლეიბი, რომელზეც ღვთის შუამავალს ეძინა, დამზადებული იყო ტყავისგან, რომელიც ფინიკის პალმის ფოთლებით იყო გატენილი”.[4]
ამარ იბნ ალ-ჰარეთმა, მუჰამედის ერთ-ერთმა თანამოაზრემ თქვა, რომ გარდაცვალების შემდეგ, მუჰამედს არც ფული დარჩენია და არც სხვა რამ, გარდა თავისი თეთრი ჯორისა და მიწისა, რომელიც უპოვრებს დაუტოვა.[5]
მუჰამედი რთული ცხოვრებით ცხოვრობდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი მუსულმანური განძი მის განკარგულებაში იყო. მის სიკვდილამდე არაბეთის ნახევარკუნძულის უდიდესი ნაწილის მოსახლეობა მუსულმანი იყო და მათ მისი მისიის დაწყებიდან თვრამეტი წლის შემდეგ გაიმარჯვეს.
შესაძლებელია, რომ მუჰამედს შუამავლობა სტატუსის, დიდებისა და ძალაუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით დაებრალებინა? დიდება და ძალაუფლება ყოველთვის კარგ საჭმელთან, ძვირფას ტანსაცმელთან, სასახლეებთან, ძალაუფლებასთან იგივდება. ჩამოთვლილთაგან ერთი მაინც თუ გააჩნდა მუჰამედს? მისი ცხოვრებიდან მოგითხრობთ რამდენიმე მონაკვეთს, რომლებიც ამ კითხვებზე გიპასუხებთ.
მიუხედავად იმისა, რომ იგი შუამავალი, მასწავლებელი, სახელმწიფო მოღვაწე და მოსამართლე იყო, მუჰამედი თავის თხას წველიდა[6], ტანსაცმელს იკემსავდა და თავის ფეხსაცმელს შეაკეთებდა ხოლმე[7]. არც სახლის საქმეს თაკილობდა[8] და ავადმყოფი ღარიბი ხალხის სანახავად[9] დადიოდა. იგი თავის თანამოაზრეებს ქვიშის გატანასა და არხების გაყვანაშიც ეხმარებოდა[10]. მისი ცხოვრება უბრალო და მოკრძალებული იყო. მუჰამედი მის მიმდევრებს უყვარდათ, პატივს სცემდნენ და ენდობოდნენ. მაგრამ იგი მაინც ამტკიცებდა, რომ თაყვანი მისთვის კი არა, ღმერთისთვის უნდა ეცათ. ანასის, მუჰამედის ერთ-ერთი თანამოაზრის სიტყვით, გამოჩენისთანავე, ხალხს იგი კერპად არ დაუსახავს, იმიტომ, რომ სხვა ადამიანებისგან განსხვავები იგი ასე რამეებს ვერ იტანდა.[11] მაგრამ სანამ ისლამი წარმატებას ჰპოვებდა, მუჰამედი და მისი თანამოაზრეები უამრავ ტანჯვა-წამებას, დევნასა და შევიწროებას განიცდიდნენ. ამ დროს მან ერთი საინტერესო შემოთავაზება მიიღო. მრავალღმერთიანი წინამძღოლების გამოგზავნილი ოტბა მასთან მივიდა და უთხრა: “თუ ფული გინდა, იმდენ ფულს შეგიგროვებთ, რომ ჩვენ შორის ყველაზე მდიდარი კაცი იქნები. თუ წინამძღოლობა გინდა, ჩვენს წინამძღოლად აგირჩევთ და უშენოდ არაფერს გადავწყვეთ. თუ მეფობა გინდა, ჩვენს მეფედ გაკურთხებთ...” მუჰამედს ამ ყველაფრის სანაცვლოდ ერთი რამ მოეთხოვებოდა - შეეწყვიტა ხალხის ისლამისკენ და ღმერთის თაყვანისცემისკენ მოწოდება მოკავშირის გარეშე.
ნუთუ ამ შემოთავაზებას არ დათანხმდებოდა ის ადამიანი, რომელიც გამდიდრებას ლამობდა? მუჰამედი თუ დაფიქრდა მაინც ამ წინადადებაზე? თუ ამ წინადადებაზე უარი იმიტომ თქვა, რომ უფრო კარგ და ხელსაყრელ შემოთავაზებას ელოდა? აი, რა უპასუხა მან: ღვთის სახელი, ყველაზე მწყალობლის, ყველაზე შემბრალებლის და მან ოტბას ყურანის 41-ე სურის სტრიქონები[12] გაუმეორა. ქვემოთ რამდენიმე ეს სტრიქონია მოყვანილი:
“41/1. ჰა. მიმ.
2. ზეგარდმოვლენილია მოწყალისგან, მწყალობლისგან
3. წიგნი, რომლის აიათები განიმარტა ვრცლად არაბულ ენაზე, ყურანად მცოდნე ხალხთათვის,
4. ხარებად და შეგონებად. მაგრამ ზურგი აქცია უმრავლესობამ მათგან, უკვე ვერღა შეისმენენ.” (ყურანი, 41-ე სურა; 1:4 მუხლები)
მეორედ ხალხის ისლამისკენ მოწოდებაზე უარის თქმა, მუჰამედს თავისმა ბიძამ სთხოვა. რაზეც მან უპასუხა: ღმერთის სახელს ვფიცავ, ო, ძია! მარჯვენა ხელში მზე რომ დამაკავებინონ, მარცხენაში კი მთვარე, ამ საქმიანობას (ხალხის ისლამისკენ მოწოდებას) მაინც არ შევწყვეტ. მე არასოდეს დავნებდები, სანამ ღმერთი არ გაიმარჯვებს ან არადა ამ მიზნით დაცვისას გავნადგურდები[13]. მუჰამედს და რამდენიმე მის მიმდევარს 13 წლის მანძილზე არა მხოლოდ ავიწროებდნენ, არამედ რამდენჯერმე მუჰამმედის მოკვლა სცადეს. ერთხელ მისი მოკვლა ისეთი უზარმაზარი ლოდის თავში ჩარტყმით უნდოდათ, რომლის აწევა კი ძნელი იყო[14]. მეორედ კი მის მოკვლას საკვების მოწამვლით შეეცადნენ[15].
რატომ ცხოვრობდა იგი უბრალოდ მას შემდეგ, რაც მტრებზე გამარჯვება მოიპოვა? რა ახსნა მოეძებნება იმ კეთილშობილებას, რომელსაც იგი ცხოვრების მწვერვალში ყოფნისასაც ავლენდა და ამბობდა, რომ ეს წარმატება ღვთის დამსახურება იყო და არა მისი ნიჭის? ნუთუ ეს ყველაფერი ძალაუფლებაზე მონადირე თვითკმაყოფილ ადამიანს ახასიათებს?



[1] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #3637, და სახიხ მუსლიმში, #2802.
[2] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #2972, და სახიხ მუსლიმში, #2567.
[3] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #5413, და ალ-თირმიზში, #2364.
[4] იხილეთ: სახიხ მუსლიმში, #2028, და სახიხ ალ-ბუხარიში, #6456.
[5] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #2739, და მოსნად აჰმადში, #17990.
[6] იხილეთ: მოსნად აჰმადში, #25662.
[7] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #676, და მოსნად აჰმადში, #25517.
[8] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #6763, და ალ-თირმიზში, #23706.
[9] იხილეთ: ინ მოვატა მალეკში, #503.
[10] იხილეთ: სახიხ ალ-ბუხარიში, #3034, საჰიდ მუსლიმში, #1803, და მოსნად აჰმადში, #18017.
[11] იხილეთ: მოსნად აჰმადში, #12117, და ალ-თირმიზში, #2754.
[12] ალ-სერაჰ ალ-ნაბავეიაჰი, იბნ ჰეშამი, I ტომი, გვ. 293-294.
[13] ალ-სერაჰ ალ-ნაბავეიაჰი, იბნ ჰეშამი, I ტომი, გვ. 265-266.
[14] ალ-სერაჰ ალ-ნაბავეიაჰი, იბნ ჰეშამი, I ტომი, გვ. 298-299.
[15] იხილეთ: ალ-დარემეიში; #68, და აბუ-დავუდში; #4510.