09 July 2018

სწავლულების მიერ მოწოდების უგულებელყოფა მათ მიმყოლებზე პასუხისმგებლობას არ ხსნის


უზენ ლლჰი ურში ძანე: 3/71. , იუ გნ ხო! ჭე იცუი სი რთ, ენ !

5/41... სი , მდეგ ...

2/79. , მე , იდ, თა ლი ერ, ერ ამ: ალსგნა! ის, წე ათ ელბმ! ( ლს), ხე !

5/63. რა კრენ ავლუ იტ ალულ ? ოდენ , ას აკეებენ .

5/77. შე: , ღვ ბენო! ზღ ალ ნაშ ჭე ეგ აყ , ჭე ვა ევ ან ცდმა, რა .“

ყვლა ეს აითი, ლი ითაბის (რისანისა ელეის) ლიმეის (ავლულის) არორ გზაზე ფნის დალი. თუმ, ამ მდგოარეობას მა მიმყოლებისთვის პასუხისმგებლობა ოუხსნი. აემა ალაჰ ბოლო ამავლის მოსვლამ მცხოვრებ ლი ითაბის ხალხს მათ წიამძღო ურწმუნო უწოდა, რადან იყვენ ორ გზაზე მყონი ლხიც, რომლეიც ათ ჯეთი იყ, მათ კი მოუსინეს ზურგი აქციეს ჭეშარიტ გზაზე მყო. მსგავსი ჰადისი: ალაჰის შუმავამა (სალაჰუალე ვა სალლა) ძან: „უე! ლლაჰი განისხდ ამიაზე ცხოვებ ხალხს, გარ ლი ქითბის.“[1] ნავავი ჰაისის არტაში , რომ აჰლი ითბში იგუისება ხალხ, რომელნიც ლლჰის გზაზე იდგნენ. ჰადისში მოცემული სიტყვაურისხ“, ეკუთნის მუჰამად შუმავლ მოვლ მცხოვრებ ხახს, ომლეიც არ იდნენ ჭეშარიტ გზზე.[2]

ნამძის, ის, სწავლულის უგუელყოფა რელიგიის ოწობის მართ, ხალხზე პასუხისგებას ხახის იერ რელიგიის შესავლ უცილობას მე.

ლაჰის შუმავამა (სალლალლაჰუალე ვა სალლა) ძან: უეელ! ნც უმ სგავად ნაბიჯ-ნაბიჯ მათ აუხლები. უფ მეტიც, ისინ ხველშ ომ შეძვრნენ, თქვენც მათ იჰყვე. ჩვენ შუმავა ჰკითხეს: „ეი შუამავალ! უმში, იუდეველებს და რისია გულისხობ?“ შუმავამა უპასუხა: „სხვა ვინ იქნება?“[3]

34/31. ქვ, უა: დრ , , ყო! ამრთლო, მერ ინ,
უნ ერ -. ძლუ , ეტყვ იდულბს: , უოდ, ბო!

34/32. , გადიებ , : ან ენ შა ხე ჭე , ოძ? რა, !

აითის მიხედვი, წინმძღოის მიერ უგულისყურობა და შეცომე ავტომატურ მათ მიმყოლეზეც დაის და მათი (ავლულის, ინმძღოის) ცოვაც იმყოების კისეზეა.

ლაჰის შუმავამა (სალლალლაჰუალე ვა სალლა) ბრძანა: „ის, ნც ვისკ მოუწოებს, ასზე მიმყოლის ვაც მის კირზე, ისე, ასზე მიმყოლის ცოდვას არფე დე.[4]

როგორც ედავთ, იმრთლის იება ლხის ვადეულება. მათ ნამძღოლზე (ბრად) გაყოლ, მათზე აკირეულ ვადეულე არ აუმე. - ბარრ- ობ: „იბნ- მასუდმ თქვ: რთლა! თქვენგ რომელი, იროვის იერ აჯებული (ბრად) აიჯეროს, სე ვა პიროვნეის მი რყოფილი (ბრად) უარყოს. ცუ სამე სამაგალითო იქ.[5]

მოკლედ, ომ ქვა: წინამძის ან ავლლის უგუისყუობა, მათ მიმყოლეზე პასუხისმგებლობას მე, რადან როგორც ლლაჰის შუმამა (ალაჰუ ალეიჰი ვა სალლა) ძან: „ნის მიბა ყველა მუსლიისვის ფარძია.“[6]

მიუხეავად ყვის, ბო ხალხი, რომლებიც ათ ინამძღოლებს რმად მივეიან მათ სისეში ვი არე. ვლიან საჭიროდ ადამოწმონ გამოიიონ სიმარლე. თავს იმ იმშბენ, რომ ნამძღოლს ნდა დაეორჩი და მისი იტყ აიჯერ, რადან მათ ნააღმდეგ წასვლ, ანყე აუმოჩილება. უნდა აიკითხო ვა იგნე, მათი ართვის არე ბიჯი და დაგა და .. და მოაქვთ ვადახვა საჰჰი ჰაისებ, სადაც ნამძღოლზე მორჩილეას გვამბს, ცა ვერ აცნბიეენ (ცონის სიწირის ამ) იმა, რომ ეს ოლ ოლ ისებით შეოიფარლე, ყვფე ისი ადილ, მიზეზე, პირობები და აქვს გასაზღვულ. ასე აცხაბენ იმას, რომ თუ მათი წინმძღოლი შეცდ, მათ სეზე ცოვა ქნ, ლაჰის სიტყბის წინააღმდ. თით ათ გვრდით შუმავა ან მართლაც დი იმ-ავლულ ოს! ჰაისს თს მარტავ ისე, ოგორც ათთვის სასარგებლ და არა ისე, როგორც მოგვ ალლაჰის შუავა, მის მოსავლეებმ და დიმა ვლლებ (ლლაჰი იყ მათან აყფილ!)



[1] მუსლიმი
[2] Sahihi Müslim Nevevi Şerhi, 17/197-198
[3] Müttefekun aleyh
[4] Müslim: 2674
[5] Camiu Beyanu’l İlim, 2/114
[6] İbn-i Mace და Ebu Ya’la გადმოგვცემს