10 June 2018

თარავიჰ ნამაზი



თარაიჰ ნამზი

ჰუქმი ეზი, ის ახლი იიღო

თარავიჰ ამაზის ეში ჯამათის თად შეასელი ზი. იერი სუნ. თარავიჰ ნააზი იმიომ აერქვა, რომ უსლიმე ყოვ ოთხი უხლის შეეგ ისვენებნე, რადან ოთხი უხლის მალობაში გრძყურან იკით.

აიშ (რაიალლჰუ ) ჰის ამალის (ლალლაჰუ ეი ვა ალლამ) მიერ რამაზან შეული მაის შეახე, როდეაც კითხე, გნირ უპასუხა: ჰის შუმავალ,(ლალაჰუ ეი ვა ) რამაზნის ქვე ქნებო თუ სხვა ომელი , თემეტ ხლზე ტს არ ლოცულ. ოთხ უხლს ლოცულ. მათი ამაზსა ა ხაივბის შეახებ იკით! შემდეგ კიევ ოთხ უხლს ასბდ. მათი ილააზსა ა ხაივბის შეახეაც არ იკით! შემდეგ ამ უხლს ლოცულ...“[1](Buhari, 2/47-48).

ლაჰის შუამავლი (ლლალაჰუ ლეიჰი ლლამ) ოთხ უხლი ამაზზე ორჯ ალმს მის, შედეგ ისენებდ. როგორც იბნ (ადილაჰუ ) გადოგვემს, ა პიროვნეამ აჰის შუამავა (ლაჰუ ეიჰი ვა ) ჰკით: ეი, ჰის შუმავალ, ღამის ამაზი ოგორი უნდა ოს?“ ალაჰის შუმაალმა (ალლაჰუ ეიჰი ა სალლა) უპასუხა: „-ორ სრულდე. თუ შიშობ, რომ გაგიენდე, მაშინ მხ ერთი მუხლი ვით ილოც![2](Buhari, 2/45).

აიშ (რაიალლჰუ ) თქვა: „ჰის შუამავალი (ალლაჰუ ალეიჰი ალლ) ძიის მაის ასულეის შედე, თენეამ ეტ უხლ ამაზს ოცულ. ყოველ ორ უხლზე სალამს აძლევ, შემდეგ კი ხოლ ერ უხლ ვითრს ლცულ...“[3](Müslim, 1/508, hadis no: 736).

თარავ ამაის და დრო

ლაჰის შუამავლმა (ლლალლჰუ ვა ალლა) რამაზნის ში, ნამაზს შეასულებლად ამიან ლის. ურაირ (ადიჰუ ) გადს მიხდვით, ალლაჰის შუმავამა (ალლაჰუ ალეიჰი ალლამ) ბრძ: ის, ვი რწმენითა იმით ამაზის თვ ლოცვით აიყვან, მისი არული ებ პატიე ქნ.“[4](Buhari, 2/251-252).

თარავიჰ მა ალისვიაც კაცეისთვისაც ნნ, იგი ძილის ამაზს სუნის შე, ვითრ მაზ, -ორ უხლ ულდე. თარავიჰ მაის ვა ვითრი ნმაზ შეაც შესაძლელი, თუმ ოუწონ.


თარავიჰ მაის რო ამის ასულებამდე რძელდე, რადან უზენ აჰი ურში ბან: 73/6. , უფრო .

აიშ (რაიალლჰუ ) გადოცეის ვი, ლაჰის შუამავამა (ლა ეიჰი ამ) ერთ ამე, ნამაზი ჯიდში შეასულ. ისათვი, რომ ან (სალლალლჰუ ეიჰი ამ) ნამაზილოც, სხვა ჯგუიც შეურთდ ის სგავად მაზი შერულ. შედეგ ამ ის იმ ორით, ნამაზი ჯიში შეასულ. ხალ ომავლდ. მეამე ან ეოთამით, ხახის იც შეარეით აიზა. მის შეეგ აჰის შუამავალი (ჰუ ეიჰი ამ) მათთაერთად აღარ გავი. ენიისას კი ბრან: ახე ის, რაც კე. ის, რაც ქვენთან ვლაში ამაბრკო ყო შიში იმი, რომ ნს იერ ამით შესრუული ნმაზი თქვნთვის არძი ამხარიყ.“ ამავი რამაზნში ოხ. [5](Buhari, 2/44).

მუხლებ დენობ

აიშა (ადიალაჰუ ნჰა) გადოგვემს:ალლაჰის ამავალი (ლალლაჰუ ეი ვა სალლა) რამანის ვე ქნოდა თუ ხვა, ომელი , თერმეტ უხლზე ეტს არ ლცულ...“[6](Buhari, 2/47-48.).

ჯაბირი (ადიალაჰუ ნჰ) გადოგვემს: ალაჰის შუამავალმა (ალლაჰუ ალეიჰ ა სალლა) რამანის თვში ვა უხლთან ად ვირი ვალ. მეორე დღეს, გათენებაე მეჯიში აველოდ. გამთენიისას მასან (ალლაჰუ იჰი სა) მივეით ა ვუთარით: ეი, ლაის შუმავალ! გელოდით ოდის ოხვიდოდი ამაზე გაგვიძღვებ.’ შუმავამა (ლაჰუ ალეიჰი ვა სალლ) ბრ: მეში, ომ ის თქვენთვის არძი არ გამხდარიყ.’“[7](İbn Huzeyme, 2/138, Hadis no: 1070; el-Azami- ქვ, ომ ადისი ჰასენი. სე ადისს იბნ ჰიბიც ადმემს: İbn Hibban, 6/169-170, Hadis no: 2409; შუიბ -არვუთი ამ, რომ ჯაჭვი უს: ისა ინ ჯარია უს ადცე. El-Heysemi, Mecmau’z-Zevaid, 3/172: ჭვში ინარი. იბნი ბბ ას დოთ, ლო იბნ ნი ას უსად მიიჩნევს).

ეს არის , რამაც ალლაჰის შუმალისან (ალალაჰუ ლეიჰი ლლამ) ჩვენე მოაღ. მის შე, მარ ინ -ჰატაბ (ადიალლაჰუ ) უსლიმე იმამი, უბა ინ ქა-ის ან შეკრიბა. ამგვარად, თარვიჰ მაზ ჯამათით შერულე აიწყ, რაც ემე გძელდე. უხლ ზთან ად, სამ უხლ ვითრ ასბდნე. საჰბეებ ათ მსგავს მოქმეას ათანმდნე. მათ შეეგ ოსუ ჰალიფეიდან ომელი ათ ნააეგ არ ასულ.


El-Muğni- ათვამ: ამ აკითში აბუ აბულლაჰის (რაიალაჰუ ნჰ) რჩე ოცი უხლი. -სავ, ბუ ნიფე შაფიც იგივე ზრზე არიან, მალიქის ვით კი ის ცდექვსეტი მუხლი, გან ათ-ავმე- იერ ათავიუფლებული ნა, რომლის ახელია იჰი, მბო: „მე ვნახე, რომ ადამინებმ ოროცი უხლი მაზი შეასულეს, ქეან უთი კი ვითრ იყ.“[8](İbn Kudame, el-Muğni, 2/167).

რაც შეხება აჰიჰ (არწმუნ) გადოცემე: სუნეთის იხვით, თარავიჰ მა რთმ ნ ცამე უხლი. ეს არის , ჰის უამავამა (ალაჰ ეიჰი ვა ალლ) შეასლა. უფ გელიანიც ეს არის. იუხეავად ამისა, რომელიმემ ფრ მუხ უ შეასლა, მაშ ამაიც როლე არ არის, ადგან საფეისან თარავიჰ მაის უხლებთან აკვშირეით ხვადსხვა ადოცემე არსეობს. არავის სხვა, მერეს ინაამდეგ ცია არ გამოუხატავს. ლლაჰის შუმავლს (ლლაჰუ ეიჰი ლამ) ამაზვის ზუსი მუხლეის დენობაანაკავშირეით არაფე უთქვამს, თუმ მაზი ისე ა შესრულდ, როგორც ჰის ამავა (ლლაჰუ ვა ალლ) სრუებდა: როგორც იბნ ომე (რაალაჰუ ) გადოგვმს, ირამ ალლაჰის ავა(ალლალლაჰუ ალეიჰ ) ჰკით:ეი, ალლაჰის შუამა, ამის ზი ორი უდა ოს?“ შუამავამა (ლაჰუ ეიჰი სალლ) უპასუხ: „-ორად სულდე. თუ შიშ, რომ გაგითნდე, მაშინ ხოოდ რთ უხლი ვით ოცე!“[9](Buhari, 2/45).

ის, ვი იმამის უკ ამაზს ასულებ, დასულებამ იმამის ერთად მაზი ა შეასოს. იმამ ვითრთან თად თმე ცამეტი ან ოცასამი უხი შეასოს, მნიშვლობა ქვს. სგავს თხვევაში ამის ზის მალს იიღე. ალლაჰის შუმავამა (ალლაჰუ ეიჰი ვა ) : ის, ვი იმამან ად, ნამზის ასრულეამდე მა შეასულე, მთელიამე მაის ლოცვში ჩაევლე.“[10](Ebu Davud, 1/105, Hadis no: 1375; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/258, Hadis no: 1227, Sahih).

თარავიჰ მაის იდშ, მათის რთა შე ნეთი. სე, მარ ახში ლცვაც აშვბული, თუმ ჯიში მისი შერულე უფ არგელიან. ალლის შუმავლ იერ იდში, მათით შესრულე ადოცები ზეოთ უკვე ოვიყვაეთ. ჯამათით ამაზის ყვეტ მიზეზი კი ფარ აკნოის ში იყო, ადან ამალისვის ის იოდი ვაჰის (აიაის, კრძალვის, ბრძის) აკნონების იოდი იყ.

აბუ რის (ადიალლაჰუ ) იფობ , მუსლიმები კიევ -ლკე ნმაზს ასულებნე. შემდეგ ომარ ინ -ჰატაბ (ადიალლჰუ ) დამინები ი იმამის უკ შერიბა.

აბ-რაჰან ინ აბ-ქარიმ ქვ: „რამაზის -ერთ ამეს ომარ ინ -ჰატან (ადიალლაჰუ ) თად დში ავდით. ხალხი იმოფანტ იყო. ზოგიერ არ,

თავისით მაზს ცულ, ოგიეთს იმამი ყავდა უკ ზს ასრულბდ. ომარმა (ადილლაჰუ ნჰ) თქვ: ჩე შეულებით, მათ იმამის უკ თუ შერებ რო კარგი ქნ.“ რის შეაც ადაწყვეტილბა იი ლხი ბაიი ინ ქაბის ან კრიბა. ამის შემდეგ, მასან ად სხვა ღეს კიევ ავედ. დამია იმამის უკ ამაზს ასრულებდნე. მარ (რაჰუ ) ქვ: ეს რა არ იდათი. მათი ასეთ ორაში შესრულებული მა ფრ ასარგელოა.’ იტყში ამის ოლო წილში ამაის მლოცვლე ისმობდ. დამიაები კი ამის ირელ წილ ამ მაზს ასრულებდ.[11](Buhari, 2/252).

ციელით არ ინ -ჰატაბი (ადალლაჰუ ნჰ) იდათს არ ასულებ, რადან ისი ქმე შარითს უძნებო.

თარავიჰ მაის ლოვის დროს, ვა ფილე ზის შერულე ექრუ. პიროვნე არძს თუ იუსრე, მაშინ არძის ნიეთით ამს შეუერთდბა იმამი ორი უხლის მდეგ სალმს, როცა ის, თვითონ გააგძელებს ორ უხლს კიევ აამატე. სე, ის ა ნმაზ ის ნიზე შეუძ, ომ ამს შეუერდეს ამვარად ამოტოვები სუნ შეასულო. იმის გამო, რომ იმამის ნიეთი იროვნის ნიეთი ხვადასხაა, იმეის აჰიჰი ოსაზრეით პრობლმა არის. ამასთანავე, შენეის დროს, ნა მაზის ლცვა ექრუ.

თარავიჰ მაისა ვითრის ასრულე შე, მატოდ ან ამათით ამაზ შერულეაც მექრუ, რადან ჰის შუმამა (სალლალლჰუ ლეიჰი ვა ამ) : „ამით შეასულებელი ამაზი ვირი იყ.[12](Buhari, 2/13).

თარავიჰ მაის შე, თუცა ვითამდე სხვა მაზ შესრლე ექრუ არ. ამაზის ბოლო ათ დღეს შერულებელი ფილე ამაზი ამ ახეობი.

თარავ ამაის როს ყურაის კითხვ

მუსლი სწავლუის იხედ ყურაის კითვა უნეთი. რო იც, რავიჰ ამაზს მიზა ყურაის ავიდან ომ აკითვა. ვარად უსლი ხალხიურა თავან ბოლ ოუსმენ. ყურანის ამკითლმა იმამ აჭირო, ყურაის კითვის როს ხმა გაზო, რადან ლლჰის ამავალი (აჰუ ეი ვა სა) ან: ის, ვიც ყურაის კითვას არ ლამაზებს ჩვნგ არ არ.[13](Ebu Davud, 2/155-156, Hadis no: 1479; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/275-276, Hadis no: 1304;).

ყურაის კითვის ალამაზება კი აფქრეით, გაგეით, მშვიად ლამაზი ხმით ყურანის კითვას ულისხ, რადან ამგვარად ყურაის კითვა როასარგე, სე ულში რმენ გალიერე. თუმ ამ აკითხში არავითარი ალე ოხ. იმამი ყურაის
კით არავიჰ ზის უხლზე შემდეგ ას აღავლე. მის შეახებ აჰად ინ ბელს ხვებს ოცე ვთ.[14](Abdur-Rahman b. Muhammed b. Kasım, el-İhkam Şerh-u Usulil-Ahkam, 1/309-310).

იმამი აფიზი არ არის (ან ყურნი ზეირად არ იცი), ინ იგნის ახარეით ისი აკითხვა აშვებ, რადან ოგორც აი (ადიალლჰუ ) ადოგვცემს ისი ნა, რომლის ახელია ვანი, ამაზის თვში იგნის აშულებით ამობას ასრულებდ.[15](Beyhaki, Sunen, 2/253; İbn Hacer, Telhisu’l-Habir, 2/43;).

იმამ იმამობიას აზის დროს ყურა იკთოს, რომცვლთათვის ძიმე არ იყ. თუ შეხმება ჯამათან გრძლად, ელა ყურნს ისე იკითავს, მაშინ ამაში არვითარი აღობა არ არის.

თაავ ამაზზე ნუთ ითხვა

ვით მაზი ლაის შუამავლ (ლალლჰუ ეიჰი სალა) სუნეიდა. ბუ აიუბ სარმაქვა: ლაჰის შუამაალ (ლლალაჰუ ეი ) ძან: „ვითი ყოველ უსლიმზეა დაესეულ. მას, ვისაც ვირის ხუთ უხლ ცვა ურს, შეასრულოს. მას, ვისაც ვითის ამ ხლა ოცვა ურ, შეასრულ. მას, ვისაც ვირის უხლ შესრულება ურ, შე.“[16](Ebu Davud, 2/132, Hadis no: 1422; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/267, Hadis no: 1260.).

ვით მაზ დრ, ძიის ინა მაის აწყეან ილის აზ გრძელდე. ვითის ყვლაზე ასარლო დრ ამის შეამდე იმსაქასე-ის დრო, რადან აშ (რაიალლჰუ ) თქ: ლლჰის ამავამა (ლლალაჰუ ლეიჰი ა სალლა) ამის ყვლა წილში ვითრ ოცა, მაგრამ დროს ვითრ ამის შეყვეტამდე ეჰეისროს ასულებ.[17](Buhari, 2/13).

თუ არის შიში იმი, ომ იროვნე ინეის შემდეგ ერ აივიებ, მაშინ ვირს ამ ილცა, გან ჯაბირის (რადიალლაჰუ ნჰ) გადმცეის იხედვით, ლაჰის შუმავამა (ალლაჰუ ეიჰი ვა ) :ას, ვის შიში ქვს იმი, რომ რ გაიღვიძე, მაშინ თრ მაზი ამის ირელ ში შეასულ. ხო ვიაც ვს, რომ ამის აწლში ამოიღვიძე, შინ ვით ამის აწილში ილცოს, ადან ამის ოლო ში შერულეული მა ოწმე, რის ამოც ფრ სასარ.“[18](Müslim, 1/570, Hadis no: 755).

ამეს არავიჰ ნააზ შე, იმათან თად ნალცი ვი მაის ალკე ელმორედ ლცვა აშვებ არის, რადან ლაჰის შუმავამა (ჰუ ალეიჰი ლამ)

ან: „ ამეში ორი ვით არის.[19](Ebu Davud, 2/140-141, Hadis no: 1439; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/269-270, Hadis no: 1276).

ვითის ყვზე ოტა ენ ერთი უხლი, ყველზე ვრ კი რთმეტი. -რ მუხლად ერთი უხლი კე სრლდე. ული ონ იმაური ზღარი ორი სალმით რთმეთის მიმევრობით ამი უხლის ლოცვა.

პირელ უხლზე ალ-, მეორე უხლზე ალ-ქააფირუუნის ამე უხლზე ალ-ლასის კითვა უსეჰაბი, რადან უბა ინ ბი შედეგნრი ადოგვემს: ლაჰის ავა(ალლალლაჰუ ალეიჰ ) სურების „87/1. იდ სახე ერ სა, აესა!, 109/1. რი: , !, 112/1. : , ერადერ!, კითვით ვით მაზს ასულებ.“[20](İbn Mace, 1/370, Hadis no: 1171; el-Elbani, Sahihu Sunen-I İbn Mace, 1/193, Hadis no: 961).

ვით მაზ საის იცემის ეშე თი, შვიდი ან უხლის შეაც აშვეული. ყვაფის შეახებ მოცები არსე.

იბნი თაიმიამ (აჰიმაჰულ) თქვ:აც შეეხება ვითის როს ყუუთის უას, ამ კითში აიმეის ამი შეედუ არობს: პილი შეულეის მიხევი, ვირის კითვის როს ყუუთის კითვა არვითარ შეთხვაში უსთეაბი არ არის, რადგან ალლაჰის შუმავლან (ალლააჰუ ლეიჰი ლა) სგავ ქმეება არ სმენი. მეორე შეულბის იხით, მთელი ლის მავლბაში ყუუთის კითვა უს, როგორც იბნი ასუდი სხებ ადოგცემე. სე ლლაჰის უამავა (ალლაჰუ ეიჰი ამ) ალ ასან ინ ის (ადიალლაჰუ ) ვირი მაზ როს ყუნუთის უა უსავლე. მეამე შეედულეის ვით, როგორც უბაიი ინ ბი ადოგვემს, რამაზის ეორე ხეარში ყუნუთის კითვა უსეჰაბი. ხო აც შე მთავარ საკით: ვითრი მაის დროს ყუნუთის ხვა მაზში აშვეული ედრის ახებენა. ვისაც სურს შეუძია იკით, ვისაც არ ურს არ იკითავს... პირ ამანის ამეებში იმამი თუ ქნ თვის განმავლბაში ყუუთის იკითხავს, კარგი ნე. მხოლ რამაზის თვის ეორე ხეარ თუ იკითხავს, ისევ კარ იზმს. თუ აეროდ იკითავს, მაშინა კარს იზმს.“[21](İbn Teymiyye, Mecmuu’l-Fetava, 22/271).

იმამი ყუუთის იკითავს, მიმყობმ ამი ნდა ოთქვა, ლო იმამ ხმ ისის, მაშინ ირონება ავისვის კე.[22](İbn Kudame, el-Kafi, 1/153).

თარავ ამაის სრულეის წო ორმა

გიერთ იმამი არვიჰ ზის სწრაფად შეულებას უპიესოას იჭე, რის გამოც, მლოცვამაზ უნეთე ვააჯიბის შესრულეას ვერ ახეხებენ. სე, მის საპირისპიროდ, გიეთი იმამი არავიჰ ამაზს ალან ნე ულე.

იმამის მოვაეობა ალლჰის შიში. ისე სწრაფად არ შეასულოს ამაზ, ომ ნეთი ან ვაჯიბის შერულე ოხერხდეს. სევე, ისე ძალიან ნელა ნდა შეასოს ზი, რომ მლოცვლთათვის ძიმე შეაწუხებელი ყოს. ნამა ლლაჰის შუამავლ (ალლალლაჰუ ეიჰი ამ) მე ათვაისინებით და შეასოს.

არორია , რომ ამი არავიჰ ამაზ ცვის დროს შემით უხლზე წამოდ იუხეავად იმი, რომ ჯამათი ამის ახებ აფრთხილეასისემს, ის აი ოთხ უხლს ასრულე ალმს ისე ძლევს. სგავ მე ნნის აღმდ, ნამაზს ოშლის, რადან ლლჰის ამავამა (ლლაჰ ეი ალლ) რძა, რომ ამის ამაზის ორ-ორ უხლად და შეეს.[23](Buhari, 2/45). აიშ (რაიალლჰუ ) ადოცეის ხედვით, ლაჰის შუამავლმა (ლლალლჰუ ვა ალლა) : ის, ვი ჩვნს მეი არ შეოიტა, მისაღებ არ არის, რყოფილი იქნე.“[24](Müslim, 2/1344, Hadis no: 1718).

იმამს უხლზე მდგომარეობა ენდა ან შეახენე, მაშინ ის, აც ა გაკეოს, თაშზე აჯომა ლამის იცემის შემეგ ჰივ დეს შესრულება.

არის პრობლე იმში , მამი ზეობის არეშე ყურაის კითვას შეაამაზებს, თუმა საჭირო, რომ ყურანის კითვის სე (თაჯვიდი) აიცვას. იმამა ყურა ისე და იკითხოს, რომ ჩე არიგების ადლა, მისი ხმის ჩე-არიგეჰგავეს, მუქრის დროს მუქრას, კრვის დროს აკრძლვას .. უზენ აჰიურაში ბრძ:

„38/29. ან, სა, კუთხთა!

ლაჰის შუამავლმა (ლლალლჰუ ვა ალლა) დღ, შემთხით აბუ უსა ალ აშრის ყურნის კითვა მოისინა იამოვნა. მეორე დღეს კი უთხრ: გუშინ ის კითვის დროს ოგმი ნეავ ჩე დროიელი მდგომარეობა გენახ. მართლ (ალლაჰს) შენთვის ალ- ავუდის იზმარი (რთ-თი ასაკრავი ინსრუმნტ) უბო.“[25](Müslim, 1/546, Hadis no: 793).

ან ამომინრე, ყურაის კითვის შელმაზე ისლამის ლეში თუ ორიელ, მაშინ მსმენელის რწმენ ღვივბს ფრ სმენდი გახ.

გიერთ იროვნე ზს ისეთ იმამის უკან ას, რომემაც რო რეაგირება მოახ ასზე. რათქმაუდა ასეთ დროს აწიაღ არაფერი, თუმ უკე ნე


ადამიან ამაზს თავიათი ჯიდის იმამის უკან შეასულეენ, რადან იბნ ომარი (ადიალლაჰუ ) დმოგვცემ: ალაჰის შუამავამა (ალლჰუ ეიჰი ვა ) ან: „ყოველივე თქნგამაამაზი ავისი ჯიის იმამის კა ასოს სხვა მეჯი ძიეაში არ იყოს.“[26](Taberani, el-Kebir, 12/270, Hadis no: 13373; Heysemi, Mecmauz-Zevaid, 2/23-24).


[1] Buhari, 2/47-48.
[2] Buhari, 2/45.
[3] Müslim, 1/508, hadis no: 736.
[4] Buhari, 2/251-252.
[5] Buhari, 2/44.
[6] Buhari, 2/47-48.
[7] İbn Huzeyme, 2/138, Hadis no: 1070; el-Azami-ა, მ ჰაისი ჰაენია. ევე ამ ჰაისს ი ჰიბბადოსცემს: İbn Hibban, 6/169-170, Hadis no: 2409; შუა-არავთი ამბობს, მ ჯაჭი სუს: ისა ბინ სუსმცია. El-Heysemi, Mecmau’z-Zevaid, 3/172: ჯაჭვი ისა ბარია. იბნი ჰიბბა სათ, ხოლო იბნ მი კი მას სუსად მიევ.
[8] İbn Kudame, el-Muğni, 2/167.
[9] Buhari, 2/45.
[10] Ebu Davud, 1/105, Hadis no: 1375; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/258, Hadis no: 1227, Sahih. 
[11] Buhari, 2/252.
[12] Buhari, 2/13.
[13] Ebu Davud, 2/155-156, Hadis no: 1479; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/275-276, Hadis no: 1304;
[14] Abdur-Rahman b. Muhammed b. Kasım, el-İhkam Şerh-u Usuli’l-Ahkam, 1/309-310.
[15] Beyhaki, Sunen, 2/253; İbn Hacer, Telhisul-Habir, 2/43;
[16] Ebu Davud, 2/132, Hadis no: 1422; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/267, Hadis no: 1260.
[17] Buhari, 2/13.
[18] Müslim, 1/570, Hadis no: 755.
[19] Ebu Davud, 2/140-141, Hadis no: 1439; el-Elbani, Sahihu Sunen-i Ebi Davud, 1/269-270, Hadis no: 1276.
[20] İbn Mace, 1/370, Hadis no: 1171; el-Elbani, Sahihu Sunen-I İbn Mace, 1/193, Hadis no: 961.
[21] İbn Teymiyye, Mecmuu’l-Fetava, 22/271.
[22] İbn Kudame, el-Kafi, 1/153.
[23] Buhari, 2/45.
[24] Müslim, 2/1344, Hadis no: 1718.
[25] Müslim, 1/546, Hadis no: 793.
[26] Taberani, el-Kebir, 12/270, Hadis no: 13373; Heysemi, Mecmau’z-Zevaid, 2/23-24.